anatomie van de huid

De huid is het grootste levende orgaan van ons lichaam, zowel in oppervlakte als gewicht. De huid vormt de barrière tussen ons lichaam en de buitenwereld, we zijn ervan afhankelijk voor onze uiterlijke verschijning en de huid verraadt veel over onze gezondheid, emoties, eetpatroon en leefgewoonten. De huid bestaat uit 3 lagen; het epidermis (opperhuid), het dermis (lederhuid) en het hypodermis, ook wel subcutis of onderhuids bindweefsel genoemd. Elke huidlaag bevat specifieke kenmerken en functies.

dwarsdoorsnede van de huid

EPIDERMIS (OPPERHUID)
De buitenste huidlaag, die we daadwerkelijk met het blote oog zien. Deze huidlaag is nog geen millimeter dik, behalve rond ogen, daar is het dunner; en op de handpalmen en voetzolen, daar is het epidermis dikker. Het epidermis is een belangrijke huidlaag, aangezien we eraan kunnen aflezen wat het huidtype is en in welke conditie de huid verkeert. Disbalans, problemen etc. zullen zich namelijk altijd tonen in de vorm van bijv. een vale teint, een aangedane textuur of dehydratatie. 

Diep in het epidermis vindt de celdeling plaats (er worden dagelijks miljoenen cellen gemaakt). Van hieruit vertrekken de nieuwe, vol vocht zittende cellen naar het huidoppervlak; voortgestuwd door de weer jongere cellen eronder. De cellen voeden zich met stoffen die worden aangevoerd via de bloedbaan. Hoe verder de cellen opschuiven naar ‘boven’, hoe verder ze van de bloedtoevoer af komen te liggen en hoe minder voedingsstoffen ze dus krijgen toegediend. Hierdoor verliezen de cellen steeds meer vocht, drogen dus langzaam uit en veranderen gaandeweg steeds meer van vorm en inhoud; de cellen worden steeds platter en de celkernen worden kleiner; om uiteindelijk volledig te verdwijnen. Dit proces wordt ook wel verhoorning of keratinisatie genoemd. Als de cellen hun celkern helemaal verloren zijn spreken we van 'dode huidcellen'. De dode huidcellen zijn plat, liggen dakpansgewijs over elkaar en worden bijeen gehouden door een soort cement (celkit) en worden uiteindelijke als schilfers afgestoten. Er wordt geschat dat we ongeveer 5 miljard dode huidcellen per dag verliezen. Het kost een nieuwe huidcel ongeveer 28 dagen om het huidoppervlak te bereiken en eraf te vallen.

In het epidermis bevinden zich ook de cellen van Langerhans en de pigmentcellen (melanocyten). Vanuit hier worden pigmentvlekken dus ook ‘geboren’ en verder naar het huidoppervlak geduwd. Melanocyten (pigmentcellen) produceren melanine- of pigmentkorrels, die de dieper gelegen huidlagen beschermen tegen UV straling. De hoeveelheid melanine die de huid aanmaakt wordt bepaald door huidige blootstelling aan de zon, de hoeveelheid zon waaraan je in het verleden hebt blootgestaan en je genen/huidtype. Hoe meer melanine in de huid, hoe donkerder de huidskleur. De Langerhanscellen zijn verantwoordelijk voor het huideigen immuunsysteem en voorkomen dat bacteriën en andere schadelijke stoffen de huid binnendringen.


DERMIS (LEDERHUID)
Het dermis ligt tussen het epidermis en de subcutane laag, bestaat uit bindweefsel en is de huidlaag waar het primaire verouderingsproces plaatsvindt. De belangrijkste functie van het dermis is het creëren van een netvormig weefselstructuur dat sterk en stevig genoeg is om alle in deze huidlaag aanwezige onderdelen optimaal te ondersteunen. Het dermis bevat namelijk een hoop essentiële onderdelen zoals bloedvaten, lymfevaten, zweetklieren, fibroblasten, zenuwuiteinden, haren, talgklieren, maar voornamelijk collageen- en elastinevezels.

De zenuwuiteinden in het dermis detecteren veranderingen in temperatuur en registreren druk en pijn. De zweet- en talgklieren regelen de productie van de huideigen zuurmantel of pH waarde; een dunne ‘coating’ laag van olie en zweet die huid en lichaam helpt beschermen tegen bacteriële en schimmelinfecties.


HYPODERMIS (SUBCUTIS OF ONDERHUIDS BINDWEEFSEL)
De huidlaag die zich tussen lederhuid en onderliggende botten en spieren bevindt. Het bestaat voornamelijk uit vetcellen, collageen en elastine. Afhankelijk van de locatie en iemands eetpatroon varieert de dikte van het hypodermis van enkele millimeters tot enkele centimeters. Het hypodermis beschermt het lichaam tegen druk, stoten en kou, dient als opslagplaats van overtollig vet en vitaminen of als juist als bescherming tegen excessief gewichtsverlies en het hypodermis bepaalt onze lichaamsvormen, de structuur, conditie en spankracht van de leder- en opperhuid.